Een maand na de tweede verjaardag van zoonlief en de diagnose autisme net op zak werd onze dochter geboren. Tijdens deze zwangerschap kwamen we er achter dat zoonlief ‘anders’ is, maar hoe zou hij op zijn zusje reageren? Jaloers zijn? Weinig interesse? Of het misschien wel leuk vinden? Dat zou natuurlijk ook nog kunnen! We hebben echt geen idee. Het is tenslotte naast zijn autisme en beperking ook ‘gewoon’ een tweejarige peuter!

Tijdens mijn zwangerschap zijn alle boekjes over het ‘grote broer’ worden gelezen. Bij de bezoekjes aan de verloskundige was hij erbij. Ik vertelde over mijn groeiende buik, maar het kwam niet bij hem binnen. Dat besef kwam bij mij steeds meer. Je blijft het doen. Hem betrekken, het vertellen. Ik kon en wilde niet anders, -zonder te pushen- maar de vragende blikken en onmacht waren duidelijk te zien in zijn ogen.

Vasthouden, knuffelen, al mijn liefde geven en vertellen en hopen dat hij weet dat hij mijn alles is. Maar ook dat hij een zusje krijgt, ons gezin zou anders worden. Veranderingen zijn lastig voor zoonlief, een goede voorbereiding is key. Maar het was zo moeilijk te peilen en te achterhalen wat hij er daadwerkelijk van mee kreeg en begreep.

juni 2014: We komen er snel achter als Luuk samen met zoonlief onze slaapkamer binnenstapt waar ik een paar uur eerder na een zeer vlotte bevalling het leven schonk aan onze dochter.

Zoonlief raakte in paniek, hij wilde zo snel mogelijk de kamer uit waar hij de hele kraamweek niet meer geweest is. Op de bovenverdieping wilde hij niet zijn. Mama en zusje mochten niet in zijn buurt komen, hij duwde ons weg. Hij moest huilen, wist zich geen raad.  Het was hartverscheurend hem het zo moeilijk te zien hebben.

Ontzettend blij met ons kleine meisje maar ‘hoe’ geniet je écht als je zoon niks met zijn zusje te maken wil hebben? Kan hebben. Onwil is het niet. Maar het lukt hem niet. Hij begrijpt het simpelweg gewoon niet. Wat doet ze hier? Ze huilt, is onvoorspelbaar en ze gaat niet weg.

Ik ben (uiteraard) na de geboorte van onze dochter veel bij en met haar en zolang ik en zusje maar op veilig opstand blijven gaat het goed. Twee weken na haar geboorte ging Luuk weer aan het werk. En daar zat ik dan in mijn verlof. Dag in dag uit. Op de bank. Samen met zusje en zoonlief aan de andere kant van de woonkamer. Wachtend op haar slaapjes zodat ik in beeld kon komen bij zoonlief en wachtend tot ’s avonds,  Luuk weer thuis zou zijn en we de zorg weer samen konden delen. Dan kon ik ook weer één op één tijd met zoon doorbrengen die mij langzaamaan weer wat meer toeliet. Dagen, weken en maanden gingen voorbij.

Beetje bij beetje kwam bij zoonlief het besef of het ritme/herhaling dat zusje ook bij ons ‘hoort’ en niet meer weg gaat. Na een paar maanden kon ik zeggen dat het goed was. Hij was gewend. Weer ontspannen. Hij zocht haar op, en de mijlpaal van het eerste kusje van hem aan haar werd een feit.

Terwijl ik dit nu schrijf voel ik de tranen opkomen en komt eigenlijk pas echt het besef. Wat was het een heftige tijd voor ons jonge gezin. Je doet het, hebt geen keus en gingen en gáán er met 100% voor maar zo hadden we het toch vooraf niet echt voorgesteld.

En nu…*glimlach* ….drie jaar later…  ze zijn onafscheidelijk. Broer en zus. Echt dol op elkaar! Wat komen we van ontzettend ver. Ik ben zo enorm trots op allebei. Dat valt met geen pen te beschrijven!