Vanaf het eerste ritje groot favoriet. Fietsen. Hij vindt het heerlijk om zich heen te kijken. De wind en het zonnetje op zijn huid te voelen. Fijn om buiten te zijn. Hij geniet met volle teugen en zijn ogen beginnen te twinkelen bij het openen van de schuurdeur en het naar buiten rijden van de fiets. Hij strekt zijn kleine armpjes en laat zich gewillig in het fietsstoeltje tillen. Uren hebben we gefietst. Geen straat onbekend. En toen, zo’n jaar na zijn eerste fietstochtje werd zusje geboren en kwam het fietsen op een laag pitje te staan.

De dag dat zij mee kon op de fiets werd door zoonlief groots gevierd. De frequentie werd weer opgeschroefd en hij maakte in het voorzitje plaats voor zusje en ging moeiteloos achterop zitten. Ha! Overwinning! Veranderingen zijn vaak niet te doen, maar dit ging boven verwachting! *geluksmomentje* Ook zusje genoot van de fietstochtjes en hoe cliché, i know… maar als de kinderen genieten, geniet je zelf ook. 🙂

Het ‘brak’ mijn dag, calorieën werden verbrand en twee letterlijk en figuurlijk uitgelaten kinderen maakte dit tot een fijne gezinsactiviteit. Maanden gingen voorbij, tientallen kilometers zijn afgelegd. Maar zusje werd ook steeds groter en paste niet meer ‘voor’ in het fietsstoeltje. Hoe moest dit nu verder? Ze genoten er beiden zo van maar zoonlief is niet in staat om zelfstandig te fietsen, en ze samen achterop in één fietsstoeltje proppen is ook zo wat.

Via de WMO hebben we vorig jaar oktober een duofiets aangevraagd. Zo’n fiets waar hij wat lager voorop zit in een kuipstoeltje en ik daarachter. Er kan zelfs een fietsstoeltje achterop zodat zusje ook mee kan!

Tientallen telefoontjes, e-mails en brieven verder omdat alles wat tegen kon zitten ook echt tegen zat, hebben we hem ein-de-lijk. Ons knaloranje stalen ros staat te shinen in de schuur! Klaar voor nog heel veel ritjes samen. Die calorieën moeten tenslotte toch verbrand worden!