‘’Mama?’’ Ze wacht tot ik haar aankijk en haar mijn aandacht geef. ‘’ Ik denk dat mijn knuffels ook autiestiesch zijn’’ zegt ze met haar lieve stemmetje. ‘’Waarom denk je dat?’’ Vraag ik nieuwsgierig aan zusje. ‘’Omdat ze net als mijn broer ook niet kunnen praten.’’

Deze aandoenlijke opmerking komt bij mij binnen en voordat ik antwoord kan geven gaat ze verder met haar verhaal. ‘’Maar dat geeft helemaal niet want ze zijn net als mijn broer heel lief, zacht en ik kan er goed mee knuffelen. Alleen slapen de knuffels in mijn bedje en mijn broer slaapt in zijn eigen bed’’ vertelt ze wijs. ‘’Wat heb je dat mooi gezegd’’ zeg ik tegen dochterlief.

Ik weet dat ik het niet moet doen, ze nog veel te jong is, maar ik kan het niet laten en vraag haar tegen misschien wel beter weten in of ze het soms lastig vindt dat haar broer autisme heeft. ‘’ Nee hoor, want hij is mijn broer en ik vind het altijd leuk op de autiestiesch school’’ antwoord ze gelijk. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, kietel haar, verander het onderwerp en vertel dat we gezellig even de stad in gaan. Winkelen en lekker wat drinken.

In de auto valt ze in slaap. Haar lieve opmerking over haar autistische knuffels schiet door mijn hoofd. Ik weet zeker dat het opgroeien met een autistische broer haar kennis over ‘ anders zijn’ vergroot. Dat ze een bredere kijk op de mensen in deze wereld zal krijgen en het haar een nóg mooier mens maakt. Ondanks dat heeft ze het er wél dagelijks mee te doen. Ze weet niet beter maar toch draait het veel om zoonlief. Wat met hem lukt, hoe is zijn bui, zijn wel graadmeters. Welke activiteiten kunnen we als gezin ondernemen en hoeveel eigenlijk ook niet.

Gelukkig hebben Luuk en ik een duidelijke visie op ons gezinsleven. We zijn alle vier belangrijk. Iedereen mag er zijn. Voor ons allen is ruimte, tijd, aandacht. Ontspanning en ‘eigen’ momentjes om op te laden worden ingepland.

Een kwartier later parkeer mijn auto in de parkeergarage. Bij het los maken van haar gordel wordt zusje wakker vanuit haar middagslaapje. Ik til haar uit het zitje en hand en hand lopen we de winkels tegemoet. ‘’Mijn buikje heeft zin in Fristi’’ zegt dochterlief giechelig. We gaan er samen een gezellige, ontspannen middag van maken. ‘Ons’ momentje.