Paniek in zijn ogen, ademhaling versneld. De eerste tranen rollen over zijn wangen en zijn kreten zijn duidelijk hoorbaar zodra het zilverkleurige kapperskoffertje tevoorschijn komt. Na drie maanden is het toch weer tijd om zijn haren te knippen. Na de knipbeurt altijd iets te kort naar mijn zin, is het ook echt té lang; maar op deze manier vier keer per jaar strijd te hebben is te doen. Dit ‘gevecht’ iedere zes weken is voor niemand leuk. De prikkels zijn voor zoonlief te veel.

Ik heb het kappersvak (in een ver verleden) een aantal jaar uitgeoefend, dus ik kan het gelukkig zelf. Manlief houdt zoonlief vijftien minuten in een soort van houdgreep waarbij ik in onmogelijke standen en mijn verstand op nul zo snel mogelijk zijn haren knip en scheer.

Badend in het zweet is de afsluitende douche altijd een warm genot en worden zijn laatste tranen door het doucheputje weggespoeld. Als zoonlief het water op zijn lichaam voelt is hij weer helemaal in zijn element. Met pyjamaatje aan en verse haartjes zit hij iets later op de bank. Zoonlief is de scharen en tondeuse gelukkig alweer vergeten. Over drie maanden is hij weer aan de beurt. Genoeg tijd voor hem én de tondeuse om weer op te laden!