Zittend aan de keukentafel. Laptop opengeklapt en koffie binnen handbereik. Lang getwijfeld. Ga ik dit écht doen? Een kijkje in mijn leven geven, zo persoonlijk. Mijzelf kwetsbaar opstellen. Wat bereik ik ermee? En is het nodig om dit te delen?

Een ode aan mijn zoon, mijn kleine man. Mijn blonde ventje, 5 jaar, zwaar autistisch en een verstandelijke beperking zijn gediagnosticeerd rond zijn 2e verjaardag. Regelmatig onmacht in zijn blik, hij begrijpt de wereld niet. frustraties dat hij ‘het’ niet kan zeggen. Een wegloper, motorisch vooruit op zijn leeftijd. Ondeugend, pretbekkie, lieve broer voor zusje en zo’n bijzonder kind!

Wellicht een andere kijk op autisme voor jullie. Een stukje kennis, misschien minder (voor)oordelen. En nee, ik ben geen moraalridder maar vind kennis en ervaringen delen, groot of juist heel klein, waardevol.

Dus JA! Ik wil jullie een kijkje geven in mijn dagelijkse gevechten, tranen, maar ook overwinningen en geluksmomenten. Want die zijn er zeker en koester ik als geen ander!

Een blog geschreven met een lach en een traan. Humor en een knipoog, kwetsbaar. Recht uit het hart en met liefde. Want hoe naïef, onrealistisch of romantisch dat ook mag klinken, uiteindelijk is dát waar het in mijn optiek om gaat in het leven. Autistisch of niet!