Twintig jaar geleden liep ik hier vijf dagen per week rond. Maakte ik vriendinnen en leerde ik rekenen en schrijven. Was ik met aardrijkskunde en geschiedenis iets minder enthousiast maar met de maandafsluitingen waarbij er gezongen en gedanst kon worden was ik in mijn element. Een fijne onbezorgde tijd beleefde ik op de basisschool.

En nu, zo’n kleine twintig jaar later loop ik diezelfde school binnen met aan de hand mijn kleine-grote meid die over een paar maanden gaat starten in groep 1.

Weemoedig, trots maar ook met een brok in mijn keel stappen we over de drempel en is het besef dat ik hier twee jaar eerder al wilde staan. Toen zoonlief bijna vier jaar zou worden maar waarbij meer dan duidelijk was dat regulier onderwijs er niet in zou zitten voor hem.

Zoals jullie inmiddels al meerder malen hebben kunnen lezen zijn we erg blij met het kdc maar wat is het verschil groot met het regulier onderwijs en wat is zusje in haar ontwikkeling jaren verder dan haar twee jaar oudere broer.

Confronterend en blij tegelijk. Het verschil zo groot maar beiden zo mooi op hun eigen unieke manier. En hoewel het twee kinderen zijn, twee individuen is het toch wel heel fijn dat het met dochter soms bijna ‘vanzelf’ lijkt te gaan. Met haar ‘heerlijke persoontje’ haalt ze toch best wel eens de scherpe kantjes ervan af daar waar het autisme en de beperking van zoonlief een grote rol speelt in ons gezin.

Een beetje verlegen geeft ze de juf bij binnenkomst een hand en bekijkt ze vervolgens aandachtig de lokalen. Herkent ze kindjes van de crèche en ziet ze het allemaal wel zitten.

‘’Ik ga bijna naar de basisschool’’ vertelt ze aan iedereen die het wel of niet wil weten als we een half uur later weer naar huis toe lopen. Een school op loopafstand dus geen twintigminuten durende ritjes in de auto zoals bij zoonlief het geval is. ‘’Ik ga naar de ‘zandbakschool’ en mijn broertje zit op de autiestische-school’ zegt ze wijs.

Wat gun ik haar -en hoop ik op- zo’n zelfde onbezorgde tijd op de bassischool als dat ik twintig jaar geleden mocht beleven. Met lieve vriendinnen aan haar zijde en leert ze rekenen en schrijven. Waar de vakken en vaardigheden in de loop der jaren op school geleerd zullen worden, weet ik dat de échte lessen van het leven buiten het klaslokaal afspelen. Wij zullen haar aandacht geven, begeleiden en laten ontwikkelen.

Er alles aan doen haar te laten zijn wie ze is. Mét wat extra kennis over ‘anders’ zijn ‘ in the pocket’!