Gisteren was het zover… de eerste (één op één) proefzwemles van zoonlief. Ik haalde hem iets eerder uit het kdc om samen naar het zwembad te gaan. Twintig minuten later parkeerde ik mijn bolide op het parkeerterrein. De zwemleraar stond ons al op te wachten en zoonlief, mijn waterratje was vanaf het kdc en het moment waarop ik vertelde dat we zouden gaan zwemmen in een opperbest humeur.

Zwembroek aan en de chloorlucht tegemoet. Hij sprong gelijk het water in tot vreugde van de zwemleraar. ‘’Hij is dol op water zeker?! ’’ vroeg hij lachend. ‘’ En of hij dat is’’ beaamde ik en vertelde over de aantrekkingskracht van water.

Zoonlief mocht even vrij spelen waarbij ik een notendop de geschiedenis en diagnoses van zoonlief toelichtte. De complimenten van de zwemleraar maakte van mij een trotse moeder. Zo atletisch gebouwd, sterke kuiten en krachtige armspieren gaven aan dat dit jongetje best wel eens de ‘nieuwe’ Pieter van de Hoogenband zou kunnen gaan worden. Onder de indruk van zijn motorische ontwikkeling. Zo soepel, behendig en sterk zag de zwemleraar ze niet vaak.

Er werden wat opdrachten uitgevoerd die vooral in het teken stonden van contact maken en een band opbouwen. Vanuit daar kunnen we verder werken. Het ging hartstikke goed en zoonlief was helemaal in zijn sas en werkte goed mee. Begreep de opdrachten en had zichtbaar schik.

De laatste formaliteiten worden op dit moment afgerond. Nu afwachten vanaf wanneer zoonlief wekelijks bij deze leuke en enthousiaste zwemleraar op les mag in verband met een wachtlijst.

Paralympics; Zoonlief komt eraan! Uiteraard met zijn grootse fan: C’est moi aan zijn zijde. Juichen dat ik kan. Ik zal mijn stem vast sparen…