Prikkels en aanraking bij zijn hoofd vindt zoonlief niet prettig. Alhoewel, douchen en haren wassen vindt hij heerlijk. Zijn haar in model brengen met wax en de knipbeurten zijn daarentegen een hele onderneming. Van dat stoere koppie met warrige waxhaartjes heb ik jaren geleden al afscheid genomen. Iedere dag strijd omdat mama zo nodig ‘hippe haren’ wil is de paniek en stress bij zoonlief niet waard.

Een gezond gebit is uiteraard wél belangrijk. Dit levert ook iedere dag strijd op, maar is simpelweg geen discussiepunt als de tandenborstel tevoorschijn komt voor een poetsbeurt. We poetsen elektrisch. Luuk of ik houd hem vast. Voor zijn kiezen gebruiken we een tandenhoutje van de tandarts. Hij kan hier op bijten zodat wij de andere kant van zijn kiezen goed kunnen poetsen.

Na wat research hebben we een hele fijne tandarts gevonden bij een zorginstelling. Ze zijn gespecialiseerd in mensen met autisme en/of een verstandelijke beperking. We zijn toentertijd begonnen met een controle ieder kwartaal om zo ritme en herkenning te creëren en gaan inmiddels zoals gebruikelijk ieder halfjaar voor controle naar de tandarts met zoonlief.

Zoonlief heeft een goed en stralend gebit. Een compliment dat we hartelijk in ontvangst nemen als hij in de tandartsstoel ligt. De laatste controle vertelde de tandarts dat het wisselen er binnenkort wellicht aan gaat komen. Zoonlief wordt tenslotte volgende maand al zes jaar!

Slik…wisselen…mijn jongen wordt groot! Confronterend…op het eerste gezicht een ‘normale’ gezonde Hollandse jongen maar hij is zo ontzettend kwetsbaar.

Slik… hij wordt groot. Het kleine is er af… lichamelijk een jongen van bijna zes. Verstandelijk jaren jonger.

Kleine jongens worden groot. Ook die met autisme. Al zitten zijn haren net iets te plat, met zijn stralende en ondeugende bekkie tovert hij bij menigeen een lach op het gezicht!