Vorige week konden jullie lezen dat zoonlief is toegelaten tot de wet langdurige zorg. De eerste formulieren zijn ingevuld en goedgekeurd. Alles is voorzichtig weer in gang gezet. Eind mei hebben we weer vervolgafspraken staan. Hoewel ik het nog steeds erg spannend vind, is de hoogste druk er voor nu wel van af en is het nu doen wat we moeten doen en wachten op de instanties.

Gelukkig gaat het ‘gewone’ leven voor zover het ‘gewoon’ is bij ons ook door. Een paar maanden geleden schreef ik in dit blog dat zusje kennis ging maken op de basisschool. Ze is bijna vier jaar en er enorm aan toe. Ze ziet haar oudere broer ook op ‘school’ zitten en wil graag zelf ook naar school.

Door het starten van een nieuwe groep één op haar basisschool, en haar enthousiasme mocht ze gisteren (vijf weken voor haar vierde verjaardag) al starten. De afgelopen weken zijn Luuk en ik samen met de oma’s en ambulant begeleider van zoonlief tot een schema gekomen voor het brengen en halen van onze kinderen bij de verschillende scholen. Wie brengt wie en wie haalt wie zijn keurig op het weekbord ingepland. Dat heb je met twee kinderen op twee verschillende scholen!

Ik twijfelde erg over de ochtenden. Zusje begint om 8.30 uur en zoonlief wordt tussen 8.45 en 9.00 op school verwacht. Theoretisch gezien kan ik eerst samen met zoonlief zusje wegbrengen en dan gelijk door naar het kdc. Maar werkt de theorie ook in de praktijk…

We vinden het belangrijk dat zusje rustig op school kan starten, dat niet alle aandacht uit gaat naar het begeleiden en in bedwang houden van haar broer in die grote school met heel veel kinderen! Daar waar zoonlief met maximaal acht kindjes per dag in de klas zit met twee juffen is het verschil van zusje met drieëntwintig kinderen met één juf een wereld van verschil. Zal zoonlief niet gelijk helemaal overprikkeld aan zijn dag beginnen en ‘snapt’ hij dat na vier jaar dag in dag uit naar het kdc, wij nu de dag beginnen op de basisschool van zusje?

Ik wil zoonlief ook niet helemaal weghouden bij de school van zusje en dat hij de ‘mysterieuze broer’ is die ze nooit zien. Het zijn allemaal dingen waar wij over nadenken om deze nieuwe fase in goede banen te leiden.

De eerste wen-dagen en gisterochtend was zoonlief niet mee met zusje naar school brengen. Toen zusje gisteravond ging slapen vroeg ze: ‘’Gaat mijn broer morgen ook mee mij naar school toe brengen?’’. Ik vroeg haar of ze dat zou willen en ze begon stellig ‘ja’ te schudden. ‘’Dat is toch handig mam. Dan breng je eerst mij en dan breng je mijn broer naar school, is dat een goed idee?’’ Vroeg ze wijs en trots.

Kinderlogica wat dus eigenlijk heel simpel is. Wij bedenken van alles en gunnen haar een momentje op haar school voor haarzelf en zelf vindt ze het eigenlijk heel leuk dat haar broer meegaat.

Vanmorgen de wekkers extra vroeg gezet voor een goede voorbereiding voor zoonlief. Hij liep rustig mee de school van zusje binnen en leek alle prikkels tot nu toe goed te verwerken. Zusje zocht verlegen haar stoeltje op in haar lokaal en na een dikke kus en zwaaien voor het raam liepen zoonlief en ik richting mijn auto. Ik prees hem voor zijn houding en hoe goed hij het deed en zag hem stralen. In het twintig minuten durende autoritje naar het kdc zat hij heerlijk ontspannen. Geen kwebbelend zusje meer naast hem maar samen met mama richting zijn school. Ook hij had er weer zin en betrad met een glimlach zijn klaslokaal.

Tien over negen rijd ik met ‘het foute uur’ op de radio de snelweg op richting huis. Vandaag staat een dagje bloggen en schrijven op mijn programma, zonder kinderen…

Nieuwe fase, welkom! We hebben er zin in!