In een eerder geschreven blog waarin de zesde verjaardag van zoonlief centraal stond, vertelde ik over het pannenkoekenrestaurant waar wij toen met elkaar hebben gegeten. Het ging deze verjaardag heel erg goed, iets wat twee jaar geleden wel anders was…

Toen ik in verwachting was van zoonlief, en nog geen weet over onze zorgintensieve toekomst, fantaseerde ik over ons gezinnetje. Gezellig met elkaar uit eten gaan, als de kinderen ‘ uit de luiers zouden zijn’ stond op mijn denkbeeldige lijstje. Ik zag het al helemaal voor me. Geen chique diner hoor, gewoon een pannenkoekenrestaurant of ander laagdrempelig restaurant waar we met elkaar een hapje zouden konden eten. Met een soort van  tafelschikking. Kleurplaten die door mijn voorbeeldige schatjes netjes tussen de lijntjes werden ingekleurd, ondertussen nippend aan hun glaasje drinken. Wachtend en vervolgens smullend van hun kinderpannenkoek met figuurtje van poedersuiker die met kindergejuich in ontvangst werd genomen. Luuk en ik genietend van de blije gezichtjes en zelf met een wijntje het weekend, vakantie of deze willekeurige verjaardag inluiden.

Zoetzappig, ik weet het. Ook niet heel realistisch maar zoals het nu gaat- of hoe het ging moet ik eigenlijk zeggen- is ook wel weer het andere uiterste.

We zijn beperkt in onze activiteiten. Zoonlief kan eigenlijk niet goed en lang stilzitten. Is snel overprikkeld en een wegloper. Drie elementen die moeilijk met uiteten te combineren zijn.

Twee jaar geleden, voor zijn vierde verjaardag deden we een poging om pannenkoeken te eten in het plaatselijke pannenkoekenrestaurant. Laagdrempelig, speelveld geheel omheind en op een doordeweekse dag dus geen weekend of vakantie. Om 17.00 uur ’s middags was dit het proberen waard. Ook een voorwaarde is dat het redelijk weer en in ieder geval droog moet zijn, zodat we buiten kunnen zitten. Binnen zitten met weinig bewegingsruimte en vrijheid beginnen we niet eens aan.

Eenmaal aangekomen -twee jaar gelden dus- had zoonlief alleen oog voor de zandbak. Hij wilde het zand door zijn handen voelen en verzamelde een hoopje zand aan de ander kant van de speelveld. Bij het serveren van de pannenkoeken en een poging te doen hem dit te laten eten ging het compleet mis. Hij wilde niet uit zijn ritueel gehaald worden (zijn rituelen en dwang speelde toen erg) wat uitte in een enorme driftbui. Dit inclusief knijpen, bijten en was hij totaal niet te bereiken. Zusje was nog geen twee en ook erg klein. Het idee was leuk maar gestrest en met een lege maag bij zoonlief waren we snel weer thuis…

Toch wilde we het een jaar later voor zijn vijfde verjaardag weer eens proberen. Hij had het afgelopen jaar enorm veel interesse in trampolines en springkussens gekregen en laat bij dit pannenkoekenhuis nou een gigantisch springkussen staan. Het ging een stuk beter. Pannenkoeken at hij van de ene op andere dag niet meer dus werd dit ingeruild voor patat met een frikandel. Hij speelde lief op het springkussen maar was totaal in zijn eigen wereld. Besef en rekening houden met de andere aanwezige kinderen deed hij niet wat regelmatig tot lastige situaties zorgde. De patatjes en frikandel werden snel naar binnen geschoven om weer verder te kunnen springen. Drankjes op ander tafels waren niet veilig want bij het zien van drinken spurtte hij de tafels langs om de glazen aan zijn mond te zetten.  Het was voor ons dus continue ingrijpen om dit te voorkomen. Het ging beter dan het eerste jaar maar was eigenlijk nog steeds hard werken.

Noem het eigenwijs maar ook dit jaar – nu voor zijn zesde verjaardag – waren we er weer te vinden.

De kinderen worden beiden enthousiast als we langs het restaurant rijden dus de herinneringen zijn vast goed. Er werd gelijk samen op het springkussen gesprongen waarbij ze elkaars handen vasthielden. Zoonlief ontdekte dit jaar ook de glijbaan en schommel en had interesse voor alle onderdelen die in het speelveld te vinden waren. Hij maakte regelmatig oogcontact met de andere kinderen en genoot met hen mee van het springen. Hij ging er heel leuk in op en zijn inlevingsvermogen is enorm gegroeid. Ze aten netjes op hun stoel de pannenkoek op die hij weer lust en bleven nog even aan tafel zitten. Hij dronk zijn eigen drinken op en liet de glazen van de andere gasten netjes staan. Ook het naar huis gaan ging goed. Gewillig liep hij mee, bij het zien van het gebaar ‘klaar’ en ‘huis’.

Wij denken vaak dat hij kleine stappen maakt, eigenlijk zijn ze gigantisch!

Zoals ik in eerdere blogs ook vertel, wordt hij ook op zijn manier ook groot en wijzer. Maakt hij sprongen in zijn ontwikkeling en zijn we enorm benieuwd wat er allemaal nog meer in hem zit!

Over een paar weken is zusje jarig en ook zij mag kiezen wat en waar we met haar verjaardag gaan eten. Ze kiest ook voor het pannenkoekenrestaurant vertelde ze al, toen we op de verjaardag van zoonlief eind van de middag weer terug naar huis fietsten.

‘Pannenkoeken vind ik lekker, ik en mijn broer kunnen samen spelen en het is gezellig’ voegde ze er nog aan toe.

Ze heeft helemaal gelijk! Die vrolijke kindergezichtjes, het samen lief spelen en het trots zijn op mijn schatjes komt eigenlijk toch wel dichtbij die mijmering van zes jaar geleden!