Ik zie aan mijn vorige blogs die ik over de autismegeleidehond schreef dat we alweer in het vierde blog  -eigenlijk zelfs al de vijfde- zijn aanbeland! Klopt ook wel aangezien we hier vorig jaar augustus (2017) mee gestart zijn en inmiddels al heel wat rondes hebben doorlopen.

Recent hadden we het laatste kwispelbezoek bij ons thuis voordat we officieel op de wachtlijst komen te staan. Zusje was gelijk enthousiast toen de trainster van het KNFG weer met hond Nana onze tuin in liep. Zoonlief had ook wel interesse maar was ook druk met zijn lintje toen ze ons huis betraden. Het was een moeilijke ochtend voor zoonlief. De ochtend liep wat anders en er was toch wat meer drukte in huis. Ook probeerde Luuk en ik er rustig in te staan maar was het toch weer spannend. We zijn al zo ver in dit traject en na dit laatste bezoek zou het toch erop of eronder zijn. Onbewust was er misschien ook wel wat spanning in huis te voelen en als iemand iets goed aanvoelt is het zoonlief wel.

Lees hier: deel één, twee, drie en hier hoe dit traject begon

Het aangelijnd lopen ging redelijk. Wat lastiger dan de vorige keer toen we bij het KNFG in Amstelveen zelf waren. Wellicht kwam dat omdat deze omgeving bekend is voor zoonlief. We zijn naar de supermarkt gelopen en om te testen hoe het met de hond zou gaan mocht zoonlief even niet zijn vaste rituelen uitvoeren. Sommige momenten ging dit erg goed andere momenten waren moeilijk. Aan de andere kant was nu de problematiek van het weglopen en het geleiden wel goed te zien.

Met een dubbel gevoel namen we eind van de ochtend afscheid van de trainster en hond Nana. Een week later zouden we de uitslag en of we dus op de wachtlijst zouden komen per post ontvangen.

Ik heb er de eerste nacht niet van kunnen slapen. We willen dit zo graag. Ging het nou goed of slecht vandaag? Kan het eigenlijk goed of slecht gaan? We willen zo graag een autismegeleidehond ómdat zoonlief autistisch is… dat was vandaag wel weer overduidelijk.

Halverwege de week daarop, één á twee dagen voordat we de uitslag zouden ontvangen lag er een enveloppe van het KNGF op de deurmat. Mijn hart ging tekeer. Ik voelde me net als duizenden jongeren die rond die tijd hun examenuitslag zouden ontvangen.

De brief begon met: ‘Wij zijn verheugd jullie mede te delen’… een eerste zucht van opluchting… dit begin klonk goed. Waarop de zin vervolgde: ‘dat jullie gezin in aanmerking komt voor een autismegeleidehond’.

Ik schoot gelijk vol waarop zusje dacht dat er wat ergs aan de hand was. ‘’Wat is er mama?’’ ‘’We krijgen een hond!’’ jubelde ik waarop zusje heel nuchter zei: ‘’Maar dat is toch iets leuks?!” En zo is het ook. Tranen van blijdschap. Nu al… ook al is hij of zij er nog niet. We weten dat we er een krijgen!

Het is nu wachten op een match. Wanneer dit gaat plaatsvinden weten we niet. De verwachting is enkele maanden maar dit kan ook volgende week al zijn of in het nieuwe jaar.

En tuurlijk, liever vandaag nog dan morgen maar hé het is gelukt! We krijgen een hond en dat is zo fijn en voelt zo goed. Het wachten op de juiste match zal het wachten meer dan waard zijn!