Een paar jaar geleden kwamen ze al in ons leven; pictogrammen oftewel picto’s. Picto’s zijn kleine (vaak) zwart/witte plaatjes waarop een afbeelding staat. Deze afbeelding toont een activiteit, voorwerp of emotie. De picto plak je met een magneetstrip op een planbord of koelkast. Met deze picto’s kun je onder andere structuur inbouwen in de dag om zo het verloop van die desbetreffende dag te laten zien. Onze opzet van toen was het gebruik van picto’s dóór zoonlief om óns te laten zien wat hij wil en zich zo beter kon uiten. Tientallen picto’s waren geprint maar we hadden al snel door dat het gebruik hiervan voor zoonlief nog veel te hoog gegrepen was.

Hij kon er niks mee. Hij keek er wel naar maar dat was het wel. Een tijdje hebben ze op de koelkast gekleefd maar als snel kwam daar een laagje stof op. We hebben toen een gesprek met de logopediste gehad waaruit we met elkaar konden concluderen dat de picto’s en het gebruik daarvan echt nog te moeilijk was.

En weer terug naar nu…

Op het kdc hebben ze ook een planbord. We zagen zoonlief wel regelmatig vluchtig kijken naar het bord maar ook dat leek het wel te zijn. Totdat het lokaal geschilderd moest worden en het bord even van het toneel verscheen. Wat was het duidelijk dat hij het bord mistte. Hij haalde er toch structuur en veiligheid uit.

Een goed moment om er thuis na jaren ook weer mee aan de slag te gaan. Er was inmiddels eigenlijk al zoveel positief veranderd de afgelopen tijd. Dit keer pakten we het professioneel aan. Een groot memobord werd aangeschaft en de picto’s werden afgestoft. Aanvullende picto’s werden geprint.

We plannen nu twee weken vooruit op ons bord en alle gezinsleden hebben een foto aan het begin van de week. Zo is voor iedereen, iedere dag te zien welke activiteit die dag op het programma staat. Wij hebben gekozen voor een tijdbestek van twee weken om zo goed vooruit te kunnen kijken maar ook niet het overzicht kwijt te raken over een te lange periode.

Vooral zusje vindt het geweldig! Het plakken van de plaatjes en het in kaart hebben wanneer ze weer dansles heeft en welke juf ze die dag op school heeft, doen ook haar heel erg goed.

Het is echt een deel van de avondroutine geworden. We halen de picto’s van die dag eraf, nemen de dag nog even door en blikken vooruit naar morgen.

Zoonlief loopt regelmatig langs het bord en ‘lijkt’ er wederom (nog) niet zoveel oog voor te hebben. Maar zoals eerder ervaren: hij screent alles en (on)bewust heeft hij het allemaal in kaart!