De zomervakantie zit erop. Zusje is gisteren na zes weken vrij te zijn geweest weer begonnen op school. Ik kan zeggen dat deze zes weken zijn omgevlogen. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met het feit dat het eigenlijk weer even was zoals een paar maanden geleden toen zusje nog niet op school zat. Even terug naar de ‘goede oude tijd’ waarin ik mij nog niet bezig hield met de dingen die deze zomervakantie ineens zo zichtbaar werden en waar ik niet meer omheen kan.

Ik probeerde de dagen deze weken wat relaxter aan te vliegen maar structuur en ritme in een zomerstand zetten levert problemen op dus ja… hier en daar een poging maar relaxed? Dat niet. Zo stonden we iedere dag om 9.00 uur op het schoolplein van het kdc. Een ritme wat voor ons allen fijn is, laat dat duidelijk zijn maar om vervolgens in de supermarkt ‘alle’ moeders te horen praten over prachtige stranden op vakantie, hoe heerlijk het is om zo lekker de tijd te hebben, heel de dag in pyjama te keuvelen en niets te hoeven, raken bij mij toch een gevoelige snaar.

Ik gun het ze, echt waar, maar met dit soort opmerkingen is het weer zo duidelijk dat het bij ons zo anders gaat. Dat er nooit écht vakantie is. Of ‘vrij’. Dat de zorg 24/7 doorgaat. Ja, ook ’s nachts. Verdriet dat zoonlief niet mee kan doen aan zomerspelen en activiteiten met andere ‘normale’ kinderen. Het besef dat ik heel graag niet anders wil zijn dan andere moeders maar dat tóch ben.

We gaan een nieuw schooljaar tegemoet waarin hij als hij op het reguliere onderwijs zou zitten naar groep drie zou gaan. Een nieuwe fase. Niets van dit alles. Zelfs over het blijven in zijn huidige groep op het kdc hebben we moeten praten. Zoonlief mag in zijn groep blijven waar we blij en opgelucht over zijn. De andere aangekaarte groep vonden we voor nu een stap te groot en een stap te heftig. Gelukkig was en is daar begrip voor.

Maar ook in deze groep komen er weer nieuwe kindjes bij. Kindjes die de leeftijd hebben die hij twee jaar geleden had. Hij is nu één van de oudste. Iets wat ook best confronterend is. Hij kan niet voor altijd in deze groep blijven.

Ik wil geen druk voelen en leggen maar dit schooljaar voelt toch als erop of eronder. Hij wordt volgend jaar zeven. Welke richting gaan we op. Wat is mogelijk en waar kunnen we heen? Lukt het allemaal niet en glijdt hij af of blijft hij zo groeien en stappen maken en wie weet… heel misschien kan hij wel naar speciaal onderwijs. Er zijn succesverhalen… waarom zou hij dat jongetje van zo’n verhaal niet kunnen zijn?

Ik wil mij er niet teveel mee bezig houden maar het laat me niet los. We leven nu en het gaat nu goed. ‘The sky is the limit’. Maar de onweersbuien en slechte fases kennen we ook als geen ander. En geloof me, dan is de ‘sky’ verder dan ooit als je op de bodem of dieper in het dal zit. Soms de trigger bij zoonlief zo duidelijk, ook zo vaak gissen en onmacht.

Ik sta na zes weken weer op het schoolplein van zusje. Een plein waar ik moeilijk aan kan wennen. Discussies van ouders onderling over in mijn ogen onbenulligheden. Wederom het besef dat ik heel graag niet anders wil zijn dan andere moeders maar dat tóch ben.

Misschien zijn het wat ‘opstartproblemen’ zo in het nieuwe schooljaar. Misschien ben ik soms wat te streng voor mezelf als ik mijn lieve familie en vrienden mag geloven. Misschien is het voor mij tijd om hardop te zeggen:

‘’Ik wil niet anders zijn dan andere moeders maar ben het wel.’’