Wow! Wat enorm veel lieve en leuke reacties heb ik mogen ontvangen naar aanleiding van mijn blog van vorige week. Hierin schreef ik over het moeder zijn van een zorgintensief kind. Niet alleen hier maar ook via mijn blog wat ik heb op BabyBytes stroomden de berichtjes en mailtjes binnen.

Alle hartverwarmende woorden doen mij goed. Dat het blog in totaal 20 keer gedeeld is, zegt ook -en dat weet ik natuurlijk wel- dat er nog veel meer moeders zijn die zich in mijn verhaal en gevoel herkennen.

Dank jullie wel hiervoor!

Vandaag een blog met een geluksmoment. Één met een gouden randje…

Een paar weken geleden na de zwemles van zoonlief pakte ik zijn handdoek en droogde hem af. Smeerde hem in met bodylotion terwijl hij met zijn twinkelende ogen mijn blik en aandacht zocht. Zijn lippen begonnen zachtjes te trillen en daar, in de kleedkamer van het zwembad rolde het woordje waar ik al zes jaar op hoopte over zijn lippen. Mammma… echt uitgesproken zoals een kindje dat voor het eerst doet. Tranen sprongen in mijn ogen. Ik omhelsde hem steviger dan ik ooit deed en prees hem de hemel in. Ik zag aan zijn blik dat hij het nog een keer wilde proberen maar het lukte niet. Hij leek ook wel iets te schrikken van mijn tranen. We knuffelde en ik stelde hem gerust. Het waren tranen van blijdschap en dat het goed was. Goed zoals het was.

Wat was en bén ik trots. Wat was hij trots. Nog nooit reed ik zo gelukkig naar huis om Luuk en zusje het nieuws te vertellen. Zoonlief begreep het duidelijk en voelde zich ook stoer. Dat weet ik zeker. Een paar dagen later na het avondeten zaten we met zijn vieren op de bank toen uit het niets weer Mammma klonk. ”Mama!” Mijn broer zei mama, hoorde jij dat ook?’’ Vroeg zusje dolenthousiast. En of ik dat hoorde! Ook Luuk was nu getuige van zijn eerste echte woordje. Zoonlief is qua uiterlijk een kopie van Luuk en die twinkelende ogen zag ik bij allebei mijn mannen als nooit tevoren.

Naast mama heeft zoonlief ook een paar keer: ‘doei’, ‘ja’ en ‘nee’ gezegd. Bij de logopediste maakt hij met name de klanken en het woordje ‘koek’. Een beloning die hij ook krijgt en daar graag voor wil werken als hij bij haar is.

De laatste weken hebben we geen woordje meer gehoord en is het qua taal stil. Hij is iets wisselend in zijn hum. Met het starten van school van zusje, zwemlessen en sportclubs, kortom het welbekende ritme, merken we dat hij ook weer wat lekkerder in zijn vel komt te zitten. Net zoals zijn moeder overigens… 😊

Met volle moed gaan we de komende periode weer tegemoet.

Het is zo fijn om te weten dat hij het kan. Dat het vermogen van praten aanwezig is. Uiteraard zullen we er alles aan doen om dit te stimuleren. Zonder te pushen want met frustratie zijn we weer verder weg. Ik wil graag afsluiten met de laatste zin uit mijn blog communicatie van vorig jaar november:

 ‘We zullen zien wat de toekomst brengt en of er ooit nog een woordje over zijn lippen zal rollen. Bij ieder woord zou ik een gat in de lucht springen. Mocht het ‘’mama’’ zijn, geeft dat een gouden randje!’