Slapen; ik houd ervan. Heerlijk in mijn warme bed. Mijzelf ingewikkeld in de dekens. Mijn hoofd op een stevig kussen en ik vertrek naar dromenland…als ik dan ook nog kan uitslapen ben ik een gelukkig mens.

Iedere ouder hoort en leest over de slapeloze nachten zodra er kinderen worden geboren. Nachtvoedingen en verschoningen horen er allemaal bij en hoe bijzonder deze momentjes midden in nacht soms ook waren de nacht dat je kindje voor het eerst doorslaapt ben je blij. En je schrikt! ‘Huh…hoe laat is het? Is het al ochtend’ en ‘doet mijn kindje het nog wel’ schieten door je hoofd. Als je vervolgens ziet dat je kleintje heerlijk in zijn of haar ledikantje ligt te snurken voelt dat als mijn bekende geluksmomentje. We functioneren ten slotte allemaal toch nét wat lekkerder bij een goede nachtrust nietwaar?

Zoonlief was altijd al een moeilijker slaper. Als baby zijnde erg alert en helder. Hij wilde niets missen. Menig avond hebben Luuk en ik hem in slaap gewiegd en zaten we naast zijn bedje. Rond zijn tweede verjaardag ging het in slaap komen vrij makkelijk maar het doorslapen bleef een ding. Standaard rond een uur of 23.00 werd hij wakker. Klaarwakker. Bouwde hij een feestje door te springen in zijn bed en had hij de slappe lach. Een andere keer was hij in paniek en stormde met een noodgang naar onze slaapkamer. Uren waren we bezig met hem weer in slaap te krijgen en heel wat nachten heeft hij tussen ons in geslapen.

Zo’n jaar geleden begon het ons op te breken. Na vijf jaar met slapeloze nachten waarin we meerdere keren per nacht wakker werden gingen wij opzoek naar de oorzaak en oplossing van het niet doorslapen van zoonlief.

Ik las veel over autisme en slapen, onderzocht melatonine en had veel gelezen over een verzwaringsdeken. Ook de optie van een logeerhuis voor in het weekend kwam voorzichtig aan bod, al wil(de) ik daar eigenlijk (nog) helemaal niet aan. Misschien konden we dan wel even opladen.

Halverwege mijn onderzoek (nog zonder iets ingezet te hebben) van de één op andere nacht, sliep zoonlief ineens door. Het was gelukkig geen toevalstreffer en inmiddels slaapt zoonlief en daarmee wij allemaal iedere nacht door. Ik klop het gelijk even af. #bijgelovig

Hoe we achteraf van het slaapprobleem zijn afgekomen? Ik durf het niet met zekerheid te zeggen. Heel lang werd zoonlief oprecht gelukkig van de directe warmte en geborgenheid van papa en mama ’s nachts. Hij had dat nodig. Ik denk dat in de loop der jaren het vertrouwen in zijn eigen bed en slaapkamer, de avondroutine, maar ook het ouder worden van hemzelf de ingrediënten zijn geweest van het doorslaaprecept.

Met liefde, warmte en knuffels groei je. Groei je in ontwikkeling en krijg je energie en vertrouwen. Wij laden ’s nachts op voor een nieuwe dag. En die nachtknuffels? Die krijg zoonlief overdag gewoon extra!