Deze week een update van wat lopende zaken. Begin mei schreef ik over de overgang van de Jeugdwet naar de Wet Langdurige Zorg. Bijna een jaar geleden zijn we begonnen met dit traject en nog steeds is niet alles geregeld. We bellen nog wekelijks met instanties en na het invullen van tientallen formulieren krijg ik inmiddels bij het invullen van mijn achternaam al kramp in mijn vingers. Keer op keer dezelfde informatie… wat valt er bij deze organisaties nog enorm veel stappen te zetten zeg. Op het gebied van digitaliseren maar ook in de scholing van personeel. Ze weten het vaak simpelweg ‘gewoon’ niet. Maar goed… we lijken er bijna te zijn. De details houden ons nog bezig maar hopelijk is dit ook snel geregeld.

We wachten met smart op onze KNGF Autismegeleidehond. We staan nu bijna vier maanden op de wachtlijst. Vorige week heb ik nog contact gehad met het KNFG. Op dit moment is er nog geen Autismegeleidehond voor ons beschikbaar maar ook dit kan ineens anders zijn. Het is afhankelijk van diverse factoren en iedere maand vindt er weer een matchsessie plaats. We wachten dus rustig af…

Na twee weken vrij te zijn geweest ben ik weer lekker aan het werk. Luuk spendeert zijn doordeweekse dagen weer op kantoor en de kinderen hebben hun draai ook weer helemaal gevonden op school. Het is fijn om met hernieuwde energie ertegenaan te gaan! We zitten weer volop in het ritme en zoals al vaker genoemd, doen we het daar alle vier erg goed op.

Met deze heerlijke (na)zomer waar geen einde aan lijkt te komen zijn we nog veel buiten. Fietsen we volop met zoonlief op zijn duofiets en gaan we in het weekend regelmatig het bos in. De kastanjes in huis zijn niet meer te tellen en fungeren voornamelijk als verzamelmateriaal voor zoonlief. Steentjes, takjes en eikeltjes hebben we al gehad, nu zijn het kastanjes. Zoonlief verzameld graag. Ik zal daar in mijn volgende blog wat dieper op ingaan!

Voor nu wens ik jullie alvast een fijn weekend. Geniet van de kleine dingen en koester ze. Dat zijn vaak de dingen die er uiteindelijk écht toe doen.

Liefs,

Melanie