In mijn vorige blog vertelde ik al een beetje over de ‘verzamelvreugd’ van zoonlief. Verzamelen heeft van kleins af aan zijn interesse. Dan heb ik het niet over een verzameling Disney dvd’s of stripboeken maar over het bij elkaar verzamelen van natuurlijke materialen en ‘groen’ wat hij buiten vindt. Denk hierbij aan takjes, grind en in deze tijd; eikeltjes en kastanjes.

Begonnen toen hij zo’n anderhalf jaar oud was. Wij hadden toentertijd grind in onze achtertuin waar hij steentje voor steentje uithaalde, en ze vervolgens zorgvuldig op een hoopje in een hoekje bij de achterdeur neerlegde. Als hij vond dat hij er genoeg verzameld had gooide hij de steentjes weer terug bij het overige grind en begon hij weer opnieuw met de mooiste steentjes te verzamelen en ze naar zijn vertrouwde hoekje te brengen. Heel wat kopjes thee heb ik gedronken in onze tuin en was zoonlief soms uren zoet met zijn steentjes. Helemaal in zijn element.

Na de steentjes kwamen de takjes op het schoolplein van het kdc. Hetzelfde principe als met de steentjes. Als een vogeltje wat een nestje wilde maken, verzamelde zoonlief zijn takjes en maakte er een mooi hoopje van in een hoekje van een speelhuisje op het plein. Kom niet te dicht in de buurt want het zijn zíjn takjes die hij zorgvuldig bewaakt.

Nu zijn kastanjes populair. Op de route naar school van zusje staat een grote kastanjeboom. Een redelijk onontdekte. Wij hebben daar al veel kastanjes gevonden. De vangst door mij bedacht als accessoire voor in huis waar ze in mijn net nieuw aangeschafte brons/goudkleurige schaal prachtig uit zouden komen. Daar hebben ze ook welgeteld één ochtend gelegen…

Ik zag zoonlief gelijk al kijken toen ik hem diezelfde dag uit het kdc haalde en niet lang daarna greep hij een handje uit de schaal. Hij zocht een mooi plekje in de keuken om ze vervolgens op zijn manier uit te stallen en te bewonderen.  Eerst wederom in een hoekje op de vloer en vervolgens op het aanrecht om zo ook de vallende beweging te zien als hij ze er één voor één aftikt. Begonnen ’s middags met een stuk op twintig bij bedtijd nog maar vijf kastanjes over. Met mijn plumeau veeg ik ze onder de bank en salontafel vandaan waar ze vervolgens bij kinderbedtijd weer in mijn schaal liggen omringt door kaarslicht. Iedereen weer blij.

Het zijn fases. Soms dagen of weken zoet met momenten in de dag met het verzamelen, vervolgens weken of zelf maanden niet.

Repeterende handelingen en verzamelen staan ook beschreven in de DSM 5 (het diagnostisch en statistisch handboek). Dit handboek wordt onder andere gebruikt voor het stellen van de diagnose autisme. Je leest nog weleens over kinderen met autisme die niet gericht spelen met auto’s zoals men ‘bedoeld’ maar dat veel van deze kinderen de speelgoedauto’s achter elkaar neerzetten in een rijtje. Ook dit valt onder het verzamelen/repeteren en soms dus letterlijk in één richting spelen.

Het is fijn te zien dat zoonlief van het verzamelen geniet. We begrenzen hem wel mocht het doorslaan. Vooral jaren terug toen hij daar zo in opging dat hij helemaal niet meer te bereiken was. Met een doorbreking van het ritueel en het overgaan op een andere activiteit maken we er een gericht speelmomenten van.

Als peuter alleen maar oog voor verzamelen en totaal niet voor speelgoed. Tegenwoordig veel meer interesse in speelgoed en begint hij dit ook echt te ontdekken. Dit merken wij zowel thuis als op het kdc. Legpuzzels maken, boekjes bladeren, drukknoppen en zelfs de speelgoedkassa wordt sinds kort door zoonlief bediend!

Ik zal eerdaags met groot genoegen een verlanglijstje voor de Sint maken…