Autisme Wel Wat bestaat één jaar! Een jaar geleden -nou ja, iets eerder- besloot ik om te gaan bloggen. In het eerste blog voor mijn website schreef ik over mijn beweegredenen.

Ik wilde zo graag ons verhaal vertellen. Zijn verhaal. Dagelijks liep ik tegen vooroordelen en onbegrip aan. ‘Je ziet toch niks aan hem’ en ‘je moet strenger zijn’ zijn twee van de tientallen zinnen die ik met regelmaat naar mijn hoofd geslingerd kreeg. En nee, mijn blog is geen goedpratertje voor mijzelf of medelijden-kweker maar een uiting om ons verhaal duidelijk en eerlijk te vertellen. De fijne en goede dingen maar ook als het even niet lukt.

Soms heel emotioneel, soms praktisch. Situaties worden geschetst en soms een verduidelijking van de problematiek.

Ik vind het fijn om in het dagelijks leven over zoonlief te praten maar het hoeft niet altijd over hem en zijn autisme te gaan. Ik vertel ook graag over zusje, mijzelf en luister graag naar wat mijn gesprekspartner te vertellen heeft! Doormiddel van mijn blog blijven ook familie en vrienden op de hoogte van ons wel en wee en hebben we regelmatig aan een half woord genoeg. Of een knuffel. Om vervolgens lekker over koetjes en kalfjes en de ander te kletsen. Erg fijn!

(H)erkenning

De (h)erkenning die andere moeders in mijn blog vinden vind ik zo mooi en bijzonder. Nog steeds krijg ik bijna wekelijks mailtjes en berichtjes uit het hele land over het verwoorden van het hebben van een kind met autisme en hoe mijn mede-zorgmoeders zich daarin herkennen. Met name de ouders die net de diagnose van hun twee- of driejarige kindje op zak hebben en lezen over de fases die wij al eerder meemaakten blijven mij raken.

Babybytes

Vanaf februari dit jaar schijf ik ook twee keer per maand voor Babybytes. Babybytes is met bijna 800.000 unieke bezoekers per maand één van de grootste online info-community en digitaal magazine voor (aanstaande) ouders. Een droom die uitkomt om mijn blogs aan zoveel mensen te presenteren door het platform wat Babybytes mij geeft.

Hobby

Ik schrijf al van kinds af aan. Verhaaltjes en gedichten. Schrijven bleef altijd een hobby maar verdween door de dagelijkse drukte en verplichtingen (te) vaak naar de achtergrond.

Van blog naar boek…

Totdat ik dus een goed jaar geleden besloot er wel wat mee te doen. Te vertellen, te delen. Een therapeutische uitlaatklep en digitaal dagboek voor mijzelf. Zoveel ontwikkelingen, ik wil het allemaal bijhouden. Ooit op een dag, als mijn nu zesjarige een jongvolwassenen man is begin ik aan een boek. Een boek over mijn bijzondere zoon.

Tuurlijk denk ik af en toe: ‘moet ik het allemaal wel delen?’ Ik ben zelf een open persoon maar ik betrek ook de rest van mijn gezin erbij. Zusje is nu nog jong maar hoe zal zij het later vinden als haar hele hebben en houwen op het wereldwijde web ligt?

Door mijn kinderen zoonlief en zusje te noemen en ze niet herkenbaar op de foto te zetten hoop ik iets van bescherming aan hen te bieden. Ook ga ik lang niet altijd in mijn blog in op de details.

Dankbaar

Ik voel mij vereerd dat men mijn schrijfwijze kan waarderen en mij steeds vaker weet te vinden voor het schrijven van teksten voor hun bedrijf/stichting. Mede daardoor en het beseffen dat het volgen van je hart altijd het juiste is werk ik sinds begin dit jaar voor mezelf als tekstschrijver. De ontmoetingen met mensen die zich voornamelijk in het maatschappelijk betrokken en zorgcircuit bevinden spreken mij enorm aan en geven zoveel energie!

Het klinkt misschien ‘suf’ om de beperking van zoonlief als een verrijking te zien en tuurlijk zou ik graag veel dingen anders willen zien. Hoe je het went of keert, het blijft een beperking. Toch heeft zijn mooie zijn mij zoveel gebracht. Ik ben hem dankbaar voor de vechtlust en kracht die hij mij geeft, het doorzettingsvermogen van ons hele gezin en het oprecht kunnen genieten van de kleine dingen!

Amen.