Afgelopen zaterdag was het de dag van de mantelzorger. Als je in het woordenboek de betekenis van mantelzorg opzoek vind je de volgende omschrijving: ‘Mantelzorg is alle hulp/verzorging aan een hulpbehoevende door iemand uit diens directe sociale omgeving. Mantelzorg is hulp die verder gaat dan de zogenoemde ‘gebruikelijke hulp.’

Waar stopt mijn moeder zijn en waar begint de mantelzorger? Tuurlijk stopt mijn moeder zijn nooit. Ik ben moeder van het leukste en liefste jongetje van de hele wereld. Toch zijn mijn zorgtaken een stuk intensiever en uitgebreider dan moeders met een zesjarige zonder zorgproblematiek.

Daar waar ander gezinnen de tropenjaren ontgroeien blijven wij altijd in de tropenjaren hangen. Sommige dingen zullen beter gaan, maar helaas komt daar vaak weer andere problematiek voor terug.

Van het wassen en aankleden ’s ochtends vroeg tot het naar buiten gaan waarbij hij altijd mijn hand vasthoudt zodat hij niet overprikkelt raakt. Van het vertalen en lezen van mijn kind. Wat bijna op telepathisch niveau is. Van heel praktisch op dat moment tot tien stappen vooruit denken als het om zijn ontwikkeling en geluk gaat.

De verbondenheid en liefde voor mijn zoon is zo groot dat het soms zelfs een beetje zeer doet. Wat wil ik hem graag de wereld geven en laten ontdekken.

Wat wil ik hem zo graag beschermen voor diezelfde grote wereld en misschien wel gewoon voor altijd bij mij houden.

Mijn schat, de liefste van de wereld. Ontwapende sprankelende ogen en stralende lach. Ondeugende en liefdevolle blikken en intense knuffels.

Dit blog begonnen om iets over mantelzorg te schrijven maar mijn moeder zijn nam het over. De liefde nam het over. Zo’n beetje tot de maan en terug. Miljoen keer om de wereld.