Zo’n zeven jaar geleden begon in vol goede moed en frisse zin aan de het fotoalbum van de eerste babyweken van zoonlief. Ook van de daaropvolgende twee jaar liggen er mooie albums van zijn eerste en tweede verjaardag in de kast. En toen, twee jaar na de geboorte van zoonlief werd zusje geboren en beleefden we jarenlang een roerige tijd met alle diagnoses, en het hebben van een jong gezin. De foto’s bleven op de computer staan. Klaar voor opmaak in een mooi fotoboek. Tot op de dag van vandaag staan ze per jaar (dat dan weer wel) keurig in mapjes op de harde schijf maar dus nog niet in een boek.

Ik had het zo mooi bedacht. Voor ieder kind ieder jaar een fotoboek. Bij hun achttiende verjaardag zouden ze achttien mooie boeken krijgen met daarin de verjaardagsfoto’s, mooie plaatjes van vakanties, foto’s van sinterklazen met veel te veel cadeautjes, beelden van fonkelende kerstbomen en schattige klassenfoto’s die ieder jaar weer terug komen. Uiteraard geef ik deze stapel van achttien boeken keurig opgestapeld met een grote strik erom heen. Er zouden bij het geven best wat tranen van mij vloeien waarbij zoonlief en zusje me vast op die achttien jarige leeftijd lichtelijk geïrriteerd zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen.

Ik geef ze dan hun jeugd mee naar hun volwassen leven. Hun jeugd waarvan ik hoop dat ze er met een gelukkig en warm gevoel op terug kunnen kijken en er een mooie basis is gelegd voor hun verdere volwassen leven.

Inmiddels zijn we dus zeven jaar verder. Heeft zoonlief nog steeds twee boeken tot zijn derde verjaardag en ben ik nog steeds met het eerste jaar van zusje bezig. De foto’s zijn er, maar staan dus nog keurig in mapjes op de harde schijf.

Regelmatig neem ik mij voor er echt aan te gaan zitten. Een vast moment per week een uurtje of twee creatief te zijn en er iets moois van te maken, maar tot de dag van vandaag komt hier nog bar weinig van terecht.

We maken herinneringen, leggen ze vast. Kijken er letterlijk te weinig naar terug. Helemaal als ze als losse foto’s op de computer staan. Ik wil bladeren en tastbaar deze momenten bekijken en soms een beetje mijmeren en herbeleven.

Afgelopen vakantie hebben we wederom veel leuke foto’s gemaakt. Precies rond die tijd werd ik benaderd door studentendrukwerk.nl/ of ik een product uit hun collectie wilde uittesten met een mooie foto van zoonlief en zusje voor mijn blog. Ik twijfelde tussen een foto op canvas of een foto op forex maar uiteindelijk is het een fotocollage op forex geworden. Ik ben er heel blij mee en zo schitteren ze samen (nog) niet in een fotoboek maar wel aan de muur.

Ik heb mezelf wederom voorgenomen dit najaar bij de donkerde dagen het maken van fotoboeken toch echt weer op te pakken. Al heb ik tot hun achttiende verjaardag nog elf en dertien jaar voor je het weet ben je wéér zeven jaar verder!

Disclaimer: Ik vind het heel belangrijk om 100% eerlijk te zijn in mijn blog. Dit blog is niet gesponsord. Ik heb geen geld gekregen om dit stuk te schrijven. Wel heb ik een mooi fotoproduct mogen uitzoeken in ruil voor het noemen van studentendrukwerk in dit blog.