We zaten er al een tijdje tegenaan te hikken. Weekend voelde eigenlijk helemaal niet zo als ‘weekend’ meer. Tuurlijk zijn de weekenden zodra je kinderen krijgt anders. De avondjes op stap op zaterdag en het daaropvolgende uitslapen op zondag maakte plaats voor zaterdagavonden op de bank met net gebadderde kinderen op bed. Waarbij wij zelf ook om 22.00 uur ‘s avonds het lichtje uitdoen omdat er altijd wel een kind om 6.00 uur wakker is de volgende morgen. Hoort erbij! En tuurlijk hoort dat erbij.

We zaten er al een tijdje tegenaan te hikken. Weekend voelde eigenlijk helemaal niet zo als weekend meer. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds kinderbedtijd was het toch vaak bikkelen. Niet ingevulde tijd is kliertijd zoals Colette de Bruin van o.a. het boek ‘Geeft me de vijf’ altijd zegt en dus maakten we een planning. Wisselde Luuk en ik af met wat ‘eigen’ tijd alleen of met zusje. Eigenlijk voelde door de weeks als we een verloren uurtje hadden en zoonlief op het kdc zat meer als weekend dan het weekend zelf…

Heel voorzichtig ging ik informeren. Wat voor besteding is er allemaal in het weekend? Ik heb bij verschillende organisaties geïnformeerd en ervaringen gevraagd aan andere ouders op het kdc. Via de organisatie waar zoonlief ook op het kdc zit, en tevens op het complex waar zoonlief op dinsdagmiddag zwemles volgt bieden ze zaterdag- of weekendopvang aan. Weekendopvang voelde als een stap te ver. Het klinkt best aanlokkelijk hoor, een heel weekend je handen vrij maar dit is te snel en nog een stap te ver voor ons.

We kwamen uit op zaterdagopvang. Om de week, om te starten. Zoonlief is hier dan van 9.00 tot 17.00 uur. De eerste keer vond ik heel erg spannend. Zal hij wel begrijpen dat hij daar heel de dag blijft? Dat we hem ‘s middags weer ophalen en dat hij daar een gezellige dag gaat krijgen? Het is toch weer allemaal nieuw. Niet alleen voor ons maar vooral voor zoonlief.

Eenmaal thuis zijn Luuk en ik heel de dag onrustig geweest. Er was rust in huis. Dat wel. Alles kon. Zusje zat rustig achter aan tafel te kleuren. Dat kon, zonder dat haar broer alle kleurpotloden wegpakte en verzamelde op een plek waar hij graag wilde, want zo gaat dat ‘normaal’. De kastjes hoefden niet op slot. De deuren konden openblijven. En ook wij konden ‘rustig’ zitten. Maar nu? Zal zoonlief het wel naar zijn zin hebben? Wij hadden nu vrij en hij? Niet? Of wel?

We hebben samen met zusje een broodje in de stad gegeten. En verder? Eigenlijk helemaal niets. Toch even bijkomen en lichtelijk in spanning. We hadden nergens zin in. Om 17.00 uur haalden wij zoonlief weer op. Het ging harstikke goed en ze hadden een leuke dag gehad. Een opluchting voor ons. Toch wel.

Op de zaterdaggroep zijn ze met zo’n 5 kinderen per week met daarop twee leidsters. Ze doen heel veel leuke dingen. Apenkooien in de gymzaal op het complex of zwemmen in het zwembad. Maar ook fietsen of naar de kinderboerderij. Kopen ze ijsjes, bakken ze koekjes en sluiten ze altijd af met een relax halfuurtje in de bioscoopzaal/snoezelruimte.

Twee weken later mocht hij weer. Zoonlief was aan het vlinderen en springen toen hij picto van de zaterdagopvang zag. Blij toen zijn rugzak voor de zaterdagopvang tevoorschijn kwam (wij werken met verschillende (rug)tassen om zo voor zoonlief duidelijk te maken dat hij naar het kdc, zwemles of -zoals nu- naar de zaterdagopvang gaat) hij had er enorm veel zin in en heeft de hele rit in de auto zitten lachen. Met een goed gevoel lieten wij hem deze twee keer achter.

Deze zaterdag konden wij thuis al een heel stuk beter ontspannen en genoten we van een vrije dag. Het schuldgevoel was aardig weggetrokken. Want dat was toch wel het gevoel de eerste keer overheerste. Luuk, zusje en ik waren thuis en zoonlief was er niet. Doordeweeks zijn wij ook alle drie op school of aan het werk als zoonlief op het kdc zit, maar nu is het weekend. Zo hadden we de weekenden toch niet voorgesteld zeven jaar geleden?

We moesten er even aan wennen maar kwamen toch snel tot de conclusie dat dit zo goed is. Zoonlief heeft een leuke gezellige dag op de zaterdagopvang en is nu een paar keer geweest. Voor zusje is het ook fijn en gunnen wij haar dit ook. Zij verdient ook weekend. En wij ook! Zondag is het energielevel van ons een stuk hoger waardoor we alsnog het weekend samen, met zijn vieren, correctie, vijven nu met Buddy erbij 😊 gezellig afsluiten!

Voorlopig voelt één keer  in de veertien dagen naar de opvang goed. Wellicht wordt dit in de toekomst uitgebreid naar iedere zaterdag maar voor nu is het goed zo.

Soms moet je heel voorzichtig loslaten. Eens kijken hoe het gaat. Elkaar de ruimte geven en bewust zijn van de situatie. Erkennen dat het weekend vaak hard werken is en dat de zaterdagopvang lucht geeft. Dat nu weekend – heel eerlijk – na jaren weer wat meer als weekend voelt.