Eten is altijd al een ‘dingetje’ geweest bij zoonlief. Zijn voorkeur voor bepaalde smaak en structuur was al snel duidelijk. Als dreumes at hij zeer eentonig. Met name ’s avonds had hij een voorkeur voor twee kant en klaar potjes. Die wisselde ik om de dag. Uiteraard probeerden wij ook andere smaken en prakten of pureerden zijn eten maar dat weigerde hij resoluut. Ben ik ook geen keukenprinses maar zó slecht zijn mijn kookkunsten nu ook weer niet!

Tot op de dag van vandaag hebben wij thuis nooit een issue van zijn eten of het juist niet eten gemaakt. Tuurlijk is het belangrijk dat hij zijn vitaminen en mineralen binnenkrijgt, maar er waren simpelweg meer zaken die speelden en die aandacht verdienden. Met name in de eerste jaren kregen een goede nachtrust, zorg en daginvulling meer prioriteit dan dat die stronk bloemkool ’s avonds kreeg.

Wil ik daarbij wel zeggen dat zoonlief altijd dol geweest is op (volkoren)brood en crackers en veel fruit eet, waardoor ik het groenten-verhaal voor mezelf iets meer kon loslaten/goedpraten.

Tot een jaar geleden zat zoonlief ’s avonds nog steeds aan die potjes. 12 maanden potjes om precies te zijn. Terwijl hij zelf toen al 72 maanden was 😉 In de supermarkt ben ik er weleens op aangesproken. “Babypotjes? Heb je leuk nieuws te vertellen?” ”Nou nee hoor, zoonlief eet die potjes. Al 5 jaar lang. Iets met autisme en voeding. Smaken en structuren. Het vertrouwde.” Ik was en ben niet ‘trots’ op die potjes, maar zo at hij ’s avonds wel.

Ik betrok hem bij het koken. Vertelde erover en bood een hapje aan. Wilde hij nooit, maar zo kreeg hij wel altijd een kans. Duwde hij mijn hand weer weg. Prima, morgen weer een nieuwe dag. Dan kwam het potje weer tevoorschijn en konden we met elkaar eten.

En toen, ineens begon hij open te staan voor nieuwe smaken en andere structuren. Toonde hij interesse in ander voedsel en wilde hij wél proeven. Werd mijn hand niet gelijk meer weggeduwd. De ene keer een hap, de ander keer meerdere happen of gaat het bord zelfs leeg. Heeft hij (te) weinig gegeten smeren we beschuitjes of crackers. Hij is nog steeds geen goede eter maar de potjes hebben we inmiddels niet meer. Extra groenten krijgt hij binnen doormiddel van smoothies. Ik ben zelf dol op smoothies en zoonlief vindt ze gelukkig ook lekker. Vooral de wortel/mango en spinazie/aardbei doen het goed bij hem. Verder redt hij met gemak twee stuks fruit per dag en eet hij voldoende vezels.

Autisme en voeding, het blijft een dingetje. De structuren en smaken blijken bij veel mensen met autisme zeer gevoelig te liggen. Ook hierin herkennen wij fases. Soms vraagt hij veel naar hetzelfde eten en dan ineens hoeft hij dat eten niet meer. Dan zoeken we naar iets nieuws wat voedzaam is en wat hij eet.

Ook het moment van aanbieden luistert soms erg nauw. Zo is hij gek op bananen maar wel op zijn bekende tijden. Zo eet hij altijd een banaan na het zwemmen en fietsen, maar als ik zijn appel op het kdc vervang voor een banaan eet hij hem bijvoorbeeld niet. Gewoon helemaal niet, terwijl diezelfde banaan een uur later na het zwemmen binnen drie seconden op is en hij er nog een wil. Ook is het belangrijk om het eten op dezelfde manier aan te bieden. Ook dit biedt rust en vertrouwen in wat komen gaat en vindt zoonlief erg prettig.

Autisme en voeding, het blijft een dingetje. Maar met aanbieden, loslaten en vertrouwen kwam het bij ons goed. Én met smoothies!

Disclaimer: Ik weet dat autisme en voeding soms wel heel veel impact kan hebben, en je niet weg komt met onze gedachten van vertrouwen en het loslaten. Dat soms dieetvoeding nodig is. Dat kracht en groei achterblijft. Ik heb dit stuk geschreven uit onze ervaring van voeding in de eerste jaren van zoonlief. Altijd met zijn gezondheid, fysiek, groei en bouw in gedachten.