En toen, op een maandagavond ging het licht uit. Mijn hoofd zo zwaar, bonkend. Alle prikkels veel te intens. De enige wens die ik op dat moment had was mijn donkere slaapkamer. Mijn bed om precies te zijn. Contactlenzen en kleding uit. Liggen en slapen. Stilte. Hopelijk was de volgende morgen de pijn dan verdwenen…

Een paar keer per jaar krijg ik een migraineaanval. Helaas vaak bij leuke dingen waar ik lang naar heb uitgekeken en (on)bewust (leuke) spanning voor heb opgebouwd. Of ik krijg een aanval als ik te druk ben geweest. Dit laatste is nu het geval.

Ik merkte het eigenlijk al een tijdje. Hoewel het er ook wel insluipt. Je verlegt continue je grenzen ook al probeer je ze zo goed mogelijk te bewaken. Zoonlief zit heel wisselend in zijn vel op dit moment. Dit verscheelt per dag. De ene dag goed en lukt het allemaal aardig, de andere dag is alles verkeerd, is hij snel boos en reageert hij dat af op mij. Veel woede en knijpen, boos en spugen. Het is verdrietig hem zo te zien. Het vraag veel energie en geduld van mij om zijn gedrag en emotie weer in goede banen te leiden en hem te kalmeren. Meestal is hij redelijk snel weer afgeleid of gesust en is het weer goed. Maar hoelang dat duurt is altijd maar de vraag. Soms een dag, een middag, soms is het een half uur later weer raak, en beginnen weer opnieuw. Al vijf jaar lang…

Alle dubbele afspraken breken me regelmatig op. Twee kinderen op twee verschillende scholen. Iedere dag brengen en halen. Op verschillende tijden. Twee verschillende zwemlessen. Twee verschillende tandartsen. Verschillende artsen en zorgafspraken voor zoonlief. Administraties, zorgcontracten die aangepast moesten worden. Intensieve huisbezoeken van mensen die over die budgetten gaan en je slapeloze nachten bezorgen. Twee stuiterende kinderen omdat de Sint in het land is. Zoonlief die niet aan wintertijd kan wennen en standaard iedere ochtend 5.00 uur wakker is. Het huishouden wat door het spuug/tufgedrag van zoonlief extra schoonmaken vereist en daarnaast probeer ik ook nog wat te werken…

Mijn migraineaanval was de volgende morgen een eyeopener. De ergste hoofdpijn was verdwenen maar ik had nog steeds een zwaar hoofd. Ik moet een stapje terug gaan doen. Kijken hoe ik het mezelf makkelijker kan maken. Beslissingen nemen om onrust en drukte zoveel mogelijk te elimineren.

We hebben een aangepast schema gemaakt naar het kdc. Luuk brengt zoonlief op maandag, mijn schoonmoeder haalt zoonlief op donderdag en sinds kort halen mijn ouders zoonlief op vrijdag op. Het zijn de dagen en tijden die mij meer rust geven. Ik heb mijn werk op een heel laag pitje gezet en besloten opdrachten af te ronden. Ik heb een schoonmaakschema opgesteld die de klussen meer over de week verspreid waarbij mijn moeder mij regelmatig komt helpen. Ik heb meer me-time ingelast.

Ik werd weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Dat het gewoon heel zwaar is, en dat ik dat ook best mag erkennen. Dat ik niet te streng voor mezelf moet zijn en dat er gelukkig hele lieve mensen om mij heen zijn die mij willen helpen. Dat Luuk er altijd voor mij is en we samen een team zijn.

Ik voel me weer een stuk beter. Het maken van nieuwe keuzes voelt goed. Dit is wat op dit moment werkt en nodig is in het gezin. Genoeg geschreven voor nu. Tijd voor me-time. Ik neem Buddy mee naar het park. Frisse lucht. In- en uitademen…