Best weleens krijg ik van een willekeurige gesprekspartner te horen als ik over zoonlief en zijn autisme vertel, dat: ‘Iedereen wel een beetje autistisch is toch?!’ Ik neem altijd maar aan dat men het aardig bedoelt en hiermee aan wil geven dat het niet ‘uitmaakt’ en dat iedereen weer anders is. Met patronen, vastigheid en structuur.

Toch voel ik mij hier dubbel bij. Ergens hebben ze misschien wel een klein beetje gelijk. Heel veel mensen voelen zich inderdaad goed bij ritme, structuur en vertrouwen. Hebben dwangmatige trekjes of tics. Maar hebben ze er in het dagelijks leven ook echt last van met functioneren? Lopen ze vast en hebben ze daadwerkelijk een stoornis?

Zoonlief heeft autisme. Een stoornis in zijn hersenen. Of misschien een ontsteking zoals de laatste onderzoeken voorzichtig lijken uit te wijzen. Bij zoonlief houden we vast aan ritme en regelmaat. Liggen er continue woedeaanvallen op de loer en beperkt zijn autisme zijn en onze bewegingsvrijheid enorm. Kan hij nooit alleen zijn en heeft hij 24/7 verzorging en begeleiding nodig. De diagnose autisme is zorgvuldig gesteld.

Of iedereen dus een beetje autistisch is? Ik vind van niet. Je hebt autisme of je hebt het niet. Dat er verschillen in de mate van beperking en functioneren zijn, absoluut!

Nu het Coronavirus de wereld in zijn greep houdt, voelen wij ons met zijn alle beperkt. Willen we allemaal vasthouden aan vaste patronen, vertrouwen en voorspelbaarheid. Iets wat nu moeilijk te vinden is. De boodschappen en je ‘vertrouwde’ merken die je in de supermarkt altijd koopt zijn door hamsteraars niet meer te vinden en nu voel je je verplicht iets anders aan te schaffen. Je dagelijks leven wordt belemmerd, sociaal of beroepsmatig. We worden overspoeld met informatie en is er een gefixeerde focus op een onderwerp, in dit geval dus Corona. We voelen onrust, misschien wel angst. Gevoelens die nu veel mensen ervaren. Ook de mensen zonder autisme. Een tijd waarin we ons (zeer) beperkt voelen. Je zou je maar altijd zo voelen. Wat intensief!

Of iedereen een ‘beetje’ autisme heeft? Ik denk het niet. Dat we uiteindelijk allemaal anders zijn of misschien juist daardoor hetzelfde, met ons eigen patronen en gebruiken, absoluut!

Maar kijk verder dan de beperking. Kijk naar mogelijkheden. Kijk naar lichtpuntjes. Koester de kleine geluksmomentjes. Juist nu! Wij doen al jaren niet anders. We blijven zoeken en ontwikkelen. Iedere stap vooruit is een stap vooruit. Hoe klein dan ook. Neem tijd, luister, vertrouw en geef wat je kan geven.

Een idealistische afsluiter die de wereld misschien juist nu wel heel goed kan gebruiken. Voor iedereen met én zonder autisme.

Take care!