‘’Mamaaaa” zusje roept mij geïrriteerd terwijl ze tegelijkertijd boos naar haar broer kijkt. “Mijn broer maakt zoveel herrie met zijn geluiden dat ik de vlog op mijn tablet niet kan horen.’’

‘’Hmm’’ antwoord ik. “Dat is voor jou inderdaad niet zo fijn. Wat zullen we eraan doen?’’ Zoonlief vindt het wel grappig en begint te lachen waardoor zusje nog chagrijniger wordt. ‘’En nu heeft hij ook nog de slappe lach gekregen!” Terwijl ze dit uitspreekt zie ik bij haar ook een klein lachje doorkomen. ‘’Zal ik jou ook eens laten lachen…’’ zeg ik met een opbouw in mijn stem, waardoor ze weet dat er een kietelbeurt aankomt. Ze schatert het uit en zoonlief komt ook steeds langs om een ‘kietel’ te halen. We geinen en dollen wat met zijn drieën. Na een tijdje doorbreek ik het spel met een glaasje drinken en wat lekkers. Zusje is haar irritatie alweer kwijt en samen doen we nog een spelletje.

Zoonlief komt af en toe kijken en eet zijn chipjes. Hij klimt op mijn schoot en pakt mij stevig vast. Vervolgens wurmt hij zich los, pakt zijn tablet en loopt naar zijn kamer waar hij wat spulletjes verzamelt en ontspant op zijn bed. Nadat zusje het bordspel gewonnen heeft, pakt ook zij haar tablet en loopt naar haar kamer waar ze -zelf bedacht- mét koptelefoon verder haar filmpje afkijkt.

Een ‘normale’ middag uit school. Een normaal en zo bijzonder moment voor mij. Nog steeds. Wat een heerlijk stel. Wat buigen en vieren ze goed en wat ben ik trots op ze.