Ik zit samen met zusje om 15.00 uur in de auto. We rijden naar het kdc van zoonlief. Zoonlief komt met een grote glimlach een kwartiertje later het lokaal uit en ‘vliegt’ gelijk naar de auto. Zoonlief heeft de gave om binnen een nanoseconde de auto te vinden. Een hele prestatie, omdat ik mijn auto vaak aan de achterkant van het gebouw parkeer, maar ook weleens aan de voorzijde. Hij scant en gaat gelijk op zijn doel af.  

Als we weer in de auto zitten, is zoonlief heerlijk aan het brabbelen. Zoals hij vaak doet. Zusje begint te lachen en zegt: ‘’Ík weet wat mijn broer wil zeggen”. Zoonlief begint nu ook te lachen en op een kinderlijke toon neemt zusje weer het woord en praat vóór haar broer: “ Mijn broer zegt dat hij met jou wil knuffelen mam.’’ Zoonlief begint nog harder te lachen en geeft uit zichzelf zusje een dikke kus. Zusje is in de wolken en reageert zoals ze normaal gesproken op puppy’s reageert. Vertederend. Mijn hart smelt.

Met zijn drieën lachen we erom. Wat hou ik zielsveel van ze.

Inmiddels zijn we halverwege de route. Een paar nummers op de radio later, die zusje woord voor woord meezingt, zijn we weer thuis.

Ik parkeer mijn auto. Doe eerst de autodeur aan zusje haar kant open en vervolgens die van zoonlief. Zoonlief stapt uit, spreidt zijn armen en geeft mij een dikke knuffel.

Die had ik nog tegoed, mijn dag kan niet meer stuk!