Toen ik drieënhalf jaar geleden met dit blog begon, wilde ik heel graag ons verhaal vertellen. Delen met jullie hoe het er aan toe gaat in ons gezin met onze kinderen waarvan de oudste autisme en een verstandelijke beperking heeft. Ik wilde vertellen, delen en van mij af schrijven. Ook was ik zelf op zoek naar informatie en zocht blogs op. Wat mij vooral op viel, was dat veel blogs geschreven werden door moeders met veel oudere kinderen. Blogs die gaan over kinderen die in de bovenbouw van de basisschool zitten en zelfs vaak over tieners.

Ik wist dat mijn verhaal niet alleen mijn verhaal is, maar dat er veel meer ouders in hetzelfde schuitje zitten als ik.

Wekelijks krijg ik mailtjes en berichtjes van (met name) moeders. Moeders van kinderen met autisme en/of een verstandelijke beperking. Moeders met kleine kinderen, vaak nog onder de vijf, die ook op zoek waren naar een blog waarin het niet over oudere kinderen gaat. Ik ben dankbaar dat ik ook hun verhaal schrijf en ze veel herkennen.

Inmiddels schrijf ik dus al drieënhalf jaar dit blog en zijn zoonlief en zusje geen vijf en drie jaar meer, maar worden ze dit voorjaar al negen en zeven!

In die drieënhalf jaar is veel gebeurd. Zijn grote en kleine stappen gemaakt. Zijn er ook best wel eens terugvallen geweest en hebben we het moeilijk gehad. Is er verdriet geweest om wat ‘allemaal’ niet gaat en bleef en blijft het continue schakelen.

Momenteel gaat het erg goed met onze kinders. Zoonlief laat regelmatig andere klanken horen en heel af en toe een woordje. Ook leert hij momenteel zelfstandig fietsen op een driewieler fiets. Met tranen in mijn ogen kijk ik de filmpjes die we daarvan hebben. Mijn zoon is bijna negen en leert fietsen. Mijn zoon is bijna negen en heeft Nijntje ontdekt en kijkt en luistert veel naar filmpjes op de tablet van dit konijntje. Zoonlief is bijna negen, maar verstandelijk functioneert hij op het niveau van een kindje van anderhalf, twee jaar. Hij begint gericht affectie te tonen en komt uit zichzelf voor een knuffel. Fases die wij met zusje jaren eerder al doorliepen, doorlopen we nu met hem. Ik ben alleen maar supertrots!

We komen van ver, ik heb het vaker geschreven. Jarenlang was het heel hard werken, en dat is het op zijn tijd nog steeds. Wat ik met dit blog wil zeggen, met name tegen mijn mede zorg-moeders met jonge kinderen: ‘’Jullie vinden de weg wel!’’ Het gaat niet zonder slag of stoot. Verdriet mag er zijn. Ook wij konden jarenlang niet op vakantie omdat dat met zoonlief simpelweg niet te doen was. Toen dat twee jaar geleden wel lukte was dat een bekroning en cadeau wat voor mij nog steeds onbeschrijfelijk mooi is. Dagelijks kijk ik nog naar die foto’s. Echt waar! Die herinneringen zijn voor mij goud waard.

Lieve ouders, ook al voelt het alsof je al jaren in een lockdown zit en steekt het soms als mensen klagen over wat nu allemaal niet kan. Je denkt bij jezelf: ‘wij kunnen al jaren heel veel niet’. Uiteindelijk komt het goed. Altijd. Hoe dan ook, daar ben ik van overtuigd! Wees niet te streng voor jezelf en koester de kleine dingen, die uiteindelijk, stapje voor stapje, enorm groot kunnen zijn!

Liefs, Mel