Dit wordt een feelgood blog! Inmiddels houd ik dit blog al 4,5 jaar bij. In die 4,5 jaar is natuurlijk super veel gebeurd! Zoals jullie altijd kunnen lezen, stap voor stap en met vallen en opstaan. Soms lukken dingen goed, soms ook totaal niet. Maar na maanden of jaren verder lukt het opeens wel!

Doordat de groei soms heel geleidelijk gaat, ‘vergeet’ je soms hoe goed dingen eigenlijk gaan. Soms is de weg lang, maar wij hebben al heel veel mijlpalen mogen behalen.

Ik schrijf dit blog speciaal voor jullie ouders, met kleine kinderen die autisme en/of een verstandelijke beperking hebben. Toen zoonlief klein was lukte zoveel niet en leek de toekomst soms uitzichtloos. Maar nu jaren verder hebben we al zoveel bereikt! Ik hoop dat dat ook voor jullie zo mag zijn!

Vakanties

In de eerste jaren gingen we nauwelijks op vakantie. Een omgeving die anders was, een ander bed, een ander uitzicht en ga zo maar door. Zoonlief was altijd gigantisch overprikkeld en de eerste vakantie zijn we na twee dagen met gierende banden naar huis gereden omdat het gewoon zo hard werken was, dat het totaal niet op vakantie leek. De komende jaren lieten we vakantie maar zitten. Na een paar jaar probeerde we een weekendje weg en lukte dit al beter. Inmiddels is zoonlief 9 en zijn we 3 jaar geleden een midweek op vakantie geweest naar Spanje! Uiteraard had dit veel voorbereiding gekost maar het lukte wel en het was geweldig. Geloof me, dat had ik 5 jaar geleden echt niet gedacht. Ook voor de aankomende zomer hebben we een weekje Spanje geboekt.

Eten

Eten was altijd moeilijk. Ik heb er overigens nooit een punt van gemaakt dat zoonlief een moeilijke eter was. ‘Pick your battles’. Hij at/eet gelukkig wel veel fruit en volkorenproducten, wat mij wel wat geruststelde. Wel heeft zoonlief tot zijn 6e ’s avonds aan de olvaritpotjes gezeten. Inmiddels eet hij redelijk gevarieerd en probeert hij steeds meer. Afgelopen kerst heeft hij zelfs carpaccio en tonijn gegeten en ervan gesmuld.

Uiteten

Om nog even in het eten te blijven. Uiteten met het gezin is altijd een droom geweest van mij en daar mijmerde ik tijdens mijn zwangerschap al over. Het leek mij zo gezellig om met het gezin op zaterdagavond uit eten te gaan. Gezellig in een restaurant en na afloop thuis lekker in bad en voor de tv opblijven! Jaren leek dit echt onmogelijk met zoonlief maar afgelopen zomer is dit gewoon gelukt. Uiteraard wel weer met een goede voorbereiding. Ik informeer de manager van het (kindvriendelijke) restaurant, en vraag of dat er een stokbroodje klaarstaat bij binnenkomst. Ook zitten we in een wat rustiger hoekje. Een droom die uitkwam! Nu de restaurants weer open zijn, hebben we de volgende reservering alweer staan.

Weglopen

Zoonlief is jaren een wegloper geweest waardoor wij altijd alert moesten zijn. Buiten altijd aan de hand en/of een tuigje om en thuis altijd alles op slot. Thuis is nog steeds alles op slot, maar naar buiten gaan gaat inmiddels prima. Bij drukke gebieden, en gevaarlijke punten (oversteken, stoplicht) krijgt en moet hij echt nog een hand. Maar in de wijk, in parken en op het strand kan hij heerlijk rennen en weten wij dat hij niet weggaat. Ook Buddy heeft hieraan bijgedragen.

Speelgoed

Jarenlang bleef zoonlief zijn speelgoed in de kast staan. Hij kon en wilde er niks mee. Voor verjaardagen vroegen we maar wat lekkers en belevenissen. Sinds een jaar heeft hij speelgoed ontdekt (mede door de ABA) en begint hij echt met speelgoed te spelen. Enorm leuk en fijn om te zien dat dat ook zijn wereld verbreed en er een activiteit aan zijn dag toegevoegd kan worden.

Communicatie

Hoewel wij altijd wel geweten hebben dat met zoonlief zijn begrip van woorden geen beperkingen waren, bleef communiceren een enorme uitdaging. Heel lang waren picto’s veel te moeilijk en bleef het bij verwijzers (luier voor verschonen, fles limonade voor drinken, etc.) Inmiddels kan zoonlief met zijn spraakapp zelf aangeven wat hij wil. Een enorme sprong in het communiceren met hem en een stuk minder frustratie vanuit zijn kant nu hij heel duidelijk kan aangeven wat hij wil.

Slapen

Wij hebben heel wat slapeloze nachten gehad. Het heeft bijna 6 jaar geduurd voordat zoonlief door ging slapen. 6 jaar lang meerdere keren per nacht wakker en ’s ochtends altijd wakker worden met zoonlief tussenin. Hij had die troost en warmte echt nodig maar het begon ons behoorlijk op te breken. En toen, van de een op de andere nacht sliep zoonlief door in zijn eigen bed. Nog steeds is zoonlief iedere ochtend tussen 6.00 en 7.00 uur wakker maar hoe ouder hij wordt hoe later het ook wordt. Tegenwoordig is het vaker 7.00 uur dan 6.00 uur. Hoewel echt uitslapen er niet bij zit, zijn wij nog steeds iedere ochtend dankbaar voor een goede nacht!

Een opsomming van momenten die moeilijk waren en soms ook echt uitzichtloos leken maar die nu zo ontzettend goed gaan! Daarom mijn boodschap aan jullie: houd geduld en hoop. Maanden en jaren verstrijken en sprongen worden écht gemaakt. Soms klein, soms enorm groot!