Inmiddels al een paar jaar geleden had ik een etentje met oud-collega’s. De tafelgenoot naast mij vroeg hoe het met zoonlief en zusje ging en we raakten aan de praat. Hoe we erop kwamen weet ik niet meer, maar ik vertelde dat het goed ging, maar dat het erg zwaar is geweest eerder. Dat als Luuk en ik op vrijdagavond op de bank zaten, de kinderen op bed lagen én sliepen (iets wat bij zoonlief zes jaar heeft geduurd), en wij aan een gebakje zaten en een film keken, dat voor ons oprecht voelde als een week vakantie.

Ze wist niet of ze dat nou heel fijn voor ons vond, of eigenlijk heel rot. Want van zoiets kleins, zoveel voldoening en geluk ervaren, zegt dat wat?

Ergens had ze wel een punt, maar zo zag ik dat zelf eigenlijk niet. Dankbaarheid en tevredenheid is een steeds terugkomend iets waar ik me steeds bewuster van wordt. Misschien heeft dat met ouder worden te maken, maar ook met hoe heftig de beginjaren van zoonlief waren en de wereld van verschil met hoe het nu met hem en ons gaat. Hij is gegroeid, en wij net zo.

Wat is geluk?

Als je geluk opzoekt, letterlijk, wordt geluk omschreven als tevredenheid over je huidige leefomstandigheden. Je voelt je vrolijk, ontspannen, vredig. Een gevoel wat door eenieder anders ervaren wordt. Er spelen verschillende factoren mee. Zo speelt je eigen opvoeding hierin een rol, is er een stukje genetisch bepaald en is het een persoonlijk proces wat je in je eigen leven doorloopt. Er zijn genoeg dingen die je overkomen, maar jijzelf bepaald hoe je daar mee om gaat. Daar ben ik het helemaal mee eens!

Niet iedere dag is ‘goed’, maar in iedere dag zit vast wel ‘iets’ goeds. Veel (naar mijn mening) wordt als zo vanzelfsprekend gezien, maar is dat allemaal wel zo vanzelfsprekend? Dagelijks word ik verrast door kleine en grote geluksmomenten die mijn dankbaarheid en tevredenheid voeden. De vraag is meer of je het ziet en wil zien.

Vorige week heeft zoonlief op het kdc geleerd om met een vork te eten. Hij eet nu met een vork en niet met zijn handen, of dat wij hem voeren. Zoonlief is tien jaar, leert nu om met een vork te eten en wij zijn enorm trots. Zo’n dag kan voor ons dan al niet meer stuk. Voor velen zo vanzelfsprekend. Voor ons een dag met een gouden rand.

Dit blog is niet ‘zweverig’ bedoeld, en soms zijn dingen ook gewoon niet leuk. Ben je verdrietig, en baal je van al wat niet kan of lukt. Maar begin klein, zie de dingen die wel zijn. Vier ze, laat ze je voeden. Het mooie kunnen zien is zo’n groot goed. Dat gun ik iedereen!